Embed

Gerçek sevgi

Güneşe doğru başını çevirdi,tüm yaptıklarına rağmen yüzünü aydınlık tutmak istiyor gibiydi.O farklı biriydi.Kimseyle konuşmaz,fikir alış verişine girmezdi.Kollarında kelepçeyle evden çıkarken ,son bir kez hayatta tek değer verdiği varlığa köpeği Tommy'ye baktı.Bir an gözüme çarptı ikisinin bakışmaları.Öylesine derindi ki!...öylesine manalı...Off dedim içimden bana kimse ,hiç kimse böyle bakmamıştı.Eğer şu anda buna şahit olmasaydım,belki daha mutlu olacaktım .Neler kaybettiğimi hissettim .İçimi bir ürperti kapladı,bir yalnızlık ,bir kayboluş... o kirli gri tüylü ,bakımsız köpeğin yerinde olmak bile istedim.Hiç kimse benden giderken böyle acı çekmemişti,gözlerinin derinlerinden bunu ,benim gözlerime ulaştıramamıştı. Kafasını çevirdiğinde ,tommy'nin yerinde çakılmış gibi durduğunu fark ettim.Genelde köpekler hoplaya ,zıplaya sahibinin peşinden gider.sahibi onu geri dönmesi için ikna ederdi.Ama o gitmedi.Gözlerinin içine baktım ağlıyordu.Yavrusunu askere yollayan ananın mağrurluğu vardı onda.Gitmesi gerektiğini ve hiç bir şey yapamayacağını biliyor gibiydi. Arabaların kapıları kapandı.bu ses beni kendime getirdi.hiç muhattap olmadığım bu ikilinin sevgisi beni öylesine kendimden geçirmişti ki !neden sonra ağladığımı fark ettim. Köpeğin gözlerindeki acı benim acımdı,sanki.hıçkırıklarımı kimse duymasın diye ağızımı kapattım.köpeğe dokunamıyordum bile.O kadar özel,o kadar asildi ki!Biraz önce ki kirli köpek değildi sanki... Daha fazla dayanamayacağımı hissettim eve girdim.Dayanamayıp pencereden baktığımda hala orada duruyordu.Yemek yaparken acaba ona da mı versem diye düşündüm.acaba yer miydi...O köpek benim için artık çok özeldi.Ona saygı duyuyordum,onu seviyordum.En azından gerçekten sevebilen bir varlık tanımıştım.En güzel porselen tabaklarımdan birine,yemeğin en güzel yerinden koydum.Çok değerli bir arkadaşımla yemeğimi paylaşmak ister gibiydim. Ama indiğimde o yoktu... hayal kırıklığı içinde eve gittim .İşin aslı yemekte yiyemedim.ona hazırladığım yemeği de çöpe döktüm.günlerce aklımdan çıkmadı.Neredeydi acaba? Günler sonra ,bu köpekle ilgilendiğimi bilen, belediyede çalışan bir arkadaşım anlattı. - Şu hapise giren adamın köpeğine çok benzeyen bir köpeğin cesedini bulduk.Griydi dimi o?Otobana atmış kendini sanırım...Yazık sahibine çok bağlıydı,dayanamadı herhalde.Sen ilgileniyorsun diye anlatıyorum.Yoksa sevmem böyle hikayeleri... Yüzüm bembeyaz olmuştu,irkildiğimi hissettim.Arkadaşımın sesi çok uzaktan geliyordu artık.Ya halimi fark edip sesini alçalttı ya da ben kulağımdaki uğultudan artık onu duyamıyordum. Böyle bir sevgi olabilir miydi?

Yorum Yaz
Bu içeriği paylaşın!
Arkadaşların Burada !
Arkadaşların Burada !